Historia czasu

Można do tego tematu podejść bardzo racjonalnie i spróbować zdefiniować kalendarz (bo o nim mowa) jako „umowę przyjętą w danej społeczności albo kulturze, która dzieli czas na powtarzające się cyklicznie okresy, powiązane często z cyklami przyrody”. Można również spróbować rozważać na ten temat w metodę bardziej romantyczny i zacytować słowa piosenki, że „szczęśliwi czasu nie liczą”. Obie strony będą miały rację. Kalendarz to wynalazek, który porządkuje nasze życie; dzięki niemu wiemy, jak posiadamy się organizować; dzięki niemu nie tracimy orientacji i wiemy, kiedy nadchodzi czas, ażeby podejmować właściwe kroki. Kalendarz to także nasze spersonalizowane zwierciadło, w którym dzień w dzień się przeglądamy. W ogromnej liczbie przypadków powtarzamy, że coś nie idzie po mojej myśli, ale w późniejszym czasie z całą pewnością los się odmieni.

A przyglądając się historycznym faktom dowiemy się, że…

kalendarz, który aktualnie obowiązuje, nie jest aż tak stary! Ostatnia wersja liczy 417 lat. Niemniej jednak jego początek to czasy de facto odległe, czyli 21 kwietnia 753 roku p.n.e, czyli rok 1-szy A.U.C od założenia Rzymu.watches-1204696_1280

Rzymskie dziedzictwo

To próba połączenia cykli naturalnych i okresów gospodarczych: dziennego (noc i dzień) istniejącego wskutek wirowania Ziemi, księżycowego – związanego z przypadają raz na miesiąc pełnią Księżyca, rocznego, który wyznaczają pory roku i święta, a także gospodarczego tygodnia, czyli ośmiodniowego okresy rzymskich jarmarków.

Świadectwo Juliusza

Bardzo długo obowiązywał w Polsce, a także w Rosji i w Grecji kalendarz Juliański, czyli słoneczny, który został opracowany przez egipskiego astronoma Sosygenesa. Juliusz Cezar wprowadził do 1 stycznia 45 roku p.n.e. i korzystana z niego w Europie długo po upadku imperium. Co ciekawe w Polsce nadal używają go niektórzy członkowie Kościoła prawosławnego.

Od 153 roku p.n.e. nowy rok obchodzimy 1 stycznia. Tego dnia w Rzymie obejmowali urząd nowi konsulowie, wcześniej rok zaczynał się 15 marca i obchodzony był jako idy marcowe.

Nazwy miesięcy posiadają również ciekawą genezę. Julius, czyli lipiec, pochodzi od imienia Cezara. Sierpień, czyli august, od imienia Oktawiana Augusta.

Kalendarz Hebrajski

Liczy 12 miesięcy z 29 lub 30 dniami. Co dwa albo trzy lata dodawany jest trzynasty miesiąc, by zrównać cykl solarny z lunarnym. Niewtajemniczonym niełatwo jest zrozumieć sposób, w jaki żydzi liczą czas…

Dziś nie zastanawiamy się w jaki metodę liczone są nasze dni. Kalendarze – chociażby kalendarze książkowe, osobiste, ścienne są elementem codzienności. Traktujemy je jako pomoc w organizowaniu naszego zwykłego harmonogramu.